Ժողովածոյ առակաց Վարդանայ

ՃԷ. ՓԱՅՏԱՀԱՏՔ ԵՒ ԾԱՌՔ
(107 V=105 I)

Փայտահարքն առինզփայտահատքն, որ է կացինն. եւ գնացին մտան 'ի մայրինեւ սկսան կոտորել զծառսն. եւ ծառքն ասեն. զի՞նչ էայս, զոր գործեն. եւ նոճին ասէ. վա՞յ մեզ, եղբարք, զիկոտքն 'ի մեզան[է] է, որ կոտորեն զմեզ:

Ցուցանէ առակս, թէ` մարդ, միտար դու 'ի քէն զէն սատանայի. որ գայ եւ նովաւ սպանցէզքեզ` քոյ մեղաւքն եւ ծուլութեամբ եւ հեշտութեամբդեւ հեղգութեամբ։ Որ ասի առակաւոր բան 'ի նոյնխորհուդս, թէ`

ՃԷ. ՆԵՏ ԵՒ ԳԵՐԱՆ
(107 V=105 I)

Ի կռիւն հարին զնետն 'իգերան. նայ ճանաչեց, զի յիւրմէն [էր] քերած. եւ ասէ. զարարեալ ձեռացս կերիցէ բերանս. եւ արժան եմ եսայսոր:

Նոյնպէս եւ մեք դիւացնաւգնութիւն եւ նիութ տամք զմեր կամքն եւզոժարութիւն եւ ծուլութիւն եւ զհեշտութիւն. եւնոքա առեալ զմերն եւ զմեզ խոցեն եւ սպանանեն։