Քաոսը

Հեղինակ

Բաժին

Թեմա
Fiction  
1. ՀԱՅՐԸ 
       «Հայր մեր որ յերկինս…» 
       Աստանդական մ’ալեհեր, ցուրտ գիշերով, բուք֊բորան
Մթին փողոց մը, քարի նստարանի մը վըրան
Իրեն խարխուլ կողին վրայ ընկողմանած էր արթուն
Երբ ապաստան փնտռեց հոն նիհար տըղայ մը անտուն։ 
       Խաւարին մէջ նայուածքներն իրա՛ր զարկին , շաչեցան…։ 
Ծերը հեռու քաշկռտեց հիւանդ մարմինն իր անձա՜յն
Ճանչցե՛ր էր. բայց չի կրցաւ ըսել՝ «Որդեա՛կ մոլորուն
Զաւա՛կս ես զոր լքեցի անօթութեանս օրերուն…»։ 
       Թշուառութեան հիւրընկալ նստարանին վրայ քարի
Կեանքի խաւար գիշերով, Մարդն ու Աստուածը բարի
Պատահաբար, կող կողի, երբոր զիրար տեսնային
       Եհովան իր լուսեղէն պըսակին մէջ երկնային 
Չէ՞ր ամչնար ըսելու թշուա՛ռ, անտէ՛ր, խե՛ղճ Մարդուն
«Ես եմ քու հայր Արարիչդ, ամենակալ , մշտարթուն…»։ 
       Լօզան, 25 Փետր. 1909